Bijvoorbeeld:

Ik ben dus geen Facebookvrienden met Merijn, maar krijg wel de notificatie dat Kuno, een vriend van mij, heeft gereageerd of zijn status heeft geliked.

Subscribed to Comments and Likes? Public update?

Het betekent in elk geval dat je vrienden subscribed zijn op jouw reacties en likes. Dat kun je per persoon beheren op zijn of haar profiel, rechtsboven op profielen van anderen zie je deze opties:

Als er een vinkje bij “Comments and Likes” staat, zullen zij een melding op hun homepage krijgen dat jij hebt gereageerd op iets. Ook als zij géén vrienden zijn met die persoon én het op een public update gaat. Het verschil is zo te herkennen:

De bovenste update is alleen gedeeld met mijn vrienden (te herkennen aan de poppetjes) en de onderste update is gedeeld met de hele wereld (de wereldbol).

“Niek heeft gereageerd op”

Als je zou reageren op de bovenste update, verschijnt jouw reactie alleen op de Facebook homepage van jouw vrienden als zij ook vrienden met mij zijn.

Als je zou reageren op de onderste update, verschijnt jouw reactie op de Facebook homepage van al jouw vrienden.

Dus? Wat moet je doen?

Niet reageren op publieke updates en je vrienden uitleggen dat ze hun updates niet met de hele wereld moeten delen. Hun “leven” ligt dan niet op straat, en jouw reacties niet.

Oh, en je moet dit natuurlijk met al je vrienden delen ;-)

UPDATE

Er is dus nóg een plek waar je iets in moet stellen. Bij je privacyinstellingen heb je ook nog een knop “How you connect”. Daar moet je dus ook nog even aangeven dat berichten van jouw vrienden op jouw prikbord niet public zijn:

(via Erwin, in de comments)

Zie ik tot m’n verbazing dat ze gegevens van bezoekers tracken met DoubleClick:

Daarnaast worden er ook gegevens naar hottraffic.nl en sitestat.com gestuurd.

En ik kan me gewoon niet voorstellen waarom de Belastingdienst gegevens naar met name DoubleClick zou sturen. Om te kunnen adverteren met banners van de Belastingdienst? Om DoubleClick te laten adverteren met banners van commerciële instellingen? Is dit in het kader van het huidige bezuinigingsbeleid van de overheid? Extra geld verdienen met de site van de Belastingdienst? Of zie ik iets over het hoofd!?

Als klant heeft u uw e-mailadres doorgegeven aan Univé. Dat is mooi, want nu ontvangt u voortaan gratis onze digitale nieuwsbrief. Deze staat vol met informatie over verzekeringen, praktische tips en winacties. Wilt u de nieuwsbrief niet ontvangen? Dan kunt u zich altijd uitschrijven onderaan onze e-mails.

Wacht even, dat is heel anders dan de ANWB twee jaar geleden deed! Iedereen wordt dus automatisch op de mailinglist gegooid in plaats van die keuze bij de klant te laten.

Mag dat zomaar? Wat zijn de regels?

Spamklacht schrijft hierover het volgende:

15. Mag ik aan mijn klanten berichten versturen zonder toestemming?
Aan bestaande klanten (waaraan een product of dienst is verkocht) kunnen over soortgelijke diensten/producten ongevraagde berichten worden gestuurd zonder dat daarvoor toestemming is verkregen. Wanneer het e-mailadres of mobiele telefoonnummer worden verkregen, moet de klant wel de mogelijkheid krijgen om het ontvangen van ongevraagde berichten te weigeren.

Voorwaarde 1: soortgelijke diensten/producten

Univé mag dus ongevraagd berichten sturen over soortgelijke diensten/producten. Nou is natuurlijk de vraag welke diensten/producten soortgelijk zijn en welke niet. Je zou kunnen stellen dat alle verzekeringen soortgelijk zijn maar ik denk persoonlijk dat je verder moet kijken; ik vind bijvoorbeeld dat een overlijdensrisicoverzekering iets heel anders is dan een fietsverzekering.

Een nieuwsbrief is echter iets heel anders. Een nieuwsbrief is niet een concrete aanbieding van een soortgelijk product maar is een mail met nieuwtjes die naar alle klanten wordt verstuurd. Niets soortgelijke diensten/producten dus.

Voorwaarde 2: mogelijkheid om te weigeren

Ook aan voorwaarde 2 heeft Univé niet voldaan, al is dat achteraf natuurlijk lastig te controleren zonder de originele overeenkomst hier neer te zetten. Ik vink in elk geval nooit de hokjes aan voor het ontvangen van nieuwsbrieven en andere commerciële meuk.

Spamklacht heeft het overigens zelfs expliciet over het “weigeren” van ongevraagde berichten. Dat is een interessante. Hokjes om aan te geven dat je wél de nieuwsbrief wil ontvangen zie je overal, maar de optie om te weigeren vrijwel nergens. Voldoet dan niemand aan deze voorwaarde?

Foei!

Naast het feit dat het gewoon niet netjes is om al je klanten klakkeloos op je nieuwsbrief te abonneren is dus ook niet voldaan aan de voorwaarden en dat maakt de mailings van Univé dus SPAM. Spam van Univé (en andere clubs) meldt je trouwens ook bij Spamklacht.

Gisteren plaatste ik de volgende foto op Twitter:

En vervolgens plaatste RTV Oost deze foto op hun website:

Voor het herpubliceren van deze foto is geen toestemming gevraagd en er staat geen naamvermelding bij. (Inmiddels heeft RTV Oost aangegeven dat het fout was om geen naamvermelding bij de foto te zetten, omdat de maker de credits verdient voor de foto)

Het was niet de eerste keer dat er een foto van mij, of mensen uit mijn omgeving, zonder naamvermelding op de site van RTV Oost stond. Na een aantal tweets, onder andere over de bijzondere disclaimer, en 15 uur wachten op een reactie vanuit @rtvoost heb ik zonet zelf contact opgenomen met RTV Oost.

De reactie van RTV Oost

De eindredacteur belde me net terug met de mededeling dat het fout was om geen naamvermeldingbij de foto te zetten maar gaf aan dat ze écht geen toestemming nodig hebben om een foto – waarnaar gelinkt is vanaf Twitter, de foto zelf staat op Mobypicture (terms of use) – te herpubliceren op hun eigen website. Dat hoefde niet volgens de Raad voor de Journalistiek. Toen ik vroeg of ik dan ook klakkeloos al hun content mocht copy-pasten – mits ik daarbij aan naamvermelding doe – was het antwoord: ja.

Maar is dat echt zo!?

Ik ben van mening, en volgens mij heb ik daarin juridisch gezien ook gelijk, dat een foto niet klakkeloos over mag worden genomen omdat daar vanuit Twitter naartoe gelinkt wordt. We werden het niet eens aan de telefoon.

Nu is er vast wel iemand onder mijn lezers die beter juridisch onderlegd is: heeft de Raad voor de Journalistiek écht bepaald dat een foto, waarvan de rechten bij de maker liggen, zonder toestemming mag worden gebruikt door derden, nadat er een link naartoe is geplaatst op Twitter?

Graag jouw mening in de reacties hieronder. Dan stuur ik morgen een linkje naar RTV Oost.

(noot: als ze het gewoon even hadden gevraagd, net als 112Twente, was het natuurlijk geen probleem geweest. Ik ben niet uit op erkenning of weet-ik-veel-wat, ik ben puur op zoek naar het antwoord op de vraag hierboven)

Verder zijn de pagina’s verdwenen. Het is nu één lange pagina geworden met onderbrekingen waar staat op welke “pagina” je bent:

Actions:

Zoom function:

All available sizes:

De Volkskrant heeft de volledige kersttoespraak gepubliceerd en, volgens mij, zou dit het deel moeten zijn waar Twitteraars zich ‘druk’ om maken:

In deze tijd van mondialisering zijn snelheden vergroot en afstanden verkleind. Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt. We zijn meer en meer op onszelf aangewezen. Toch blijft een plek waar wij ons thuis voelen, vertrouwen kunnen hebben in de mensen om ons heen en mogen uitgaan van solidariteit enorm belangrijk. Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen. Ook de crisis van vandaag leert ons dat.

Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar.

Geen vreemde of rare dingen hier.

Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig. We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving.

Als je ons gedrag nu vergelijkt ten opzichte van 30, 20, 10 of zelfs 5 jaar geleden, is dit niet vreemd. Men wordt steeds individualistischer maar dat betekent niet dat we nooit aan onze omgeving denken.

Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap.

Geen vreemde of rare dingen hier.

Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.

Met alleen virtuele ontmoetingen is die leegte volgens mij inderdaad niet te vullen. Ze zegt hier niet dat het één het ander uitsluit.

Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt.

Geen idee of dat eindpunt bereikt is en of we een weg moeten vinden naar wat samenbindt. De individualisering van de samenleving is een trend die al een tijdje bezig is en waar, naar mijn mening, nog ‘gewoon’ een balans in dient te worden gevonden.

Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.

Prima. “Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit.” zou zelfs een compliment moeten zijn voor de meeste Twitteraars.

Via woord en beeld komt veel verdriet van anderen tot ons, maar dat is vaak ver weg en roept eerder gevoelens van onmacht op. Teveel informatie stompt mensen ook af. Zo zijn we misschien wel doof en blind geworden voor de naaste. Meeleven wordt weggedrukt. Gemeenschapsgevoel gaat verloren.

Als we elke week een 9/11-aanslag zouden hebben gaan we het vanzelf ‘normaal’ vinden. Doordat media tegenwoordig bericht over alle narigheid in de wereld, maakt een specifieke gebeurtenis an sich minder snel indruk op ons. Geen vreemde ontwikkeling dus.

De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.

Het internet heeft er voor gezorgd dat iedereen anoniem toegang krijgt tot allerlei bronnen en daar zelfs anoniem kan reageren. Daarmee creëren mensen gevoelsmatig een ‘veilige’ afstand en een ‘veilige’ omgeving voor zichzelf. Dat er een klein groepje Twitteraars is dat uit personen bestaat die wel nader tot elkaar komen is helemaal waar maar de moderne technologische mogelijkheden hebben er in eerste instantie voor gezorgd dat iedereen zichzelf kon zijn en minder rekening hoefde te houden met anderen. Let trouwens ook op het woord ‘lijken’ in het citaat.

Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.

Niets vreemds hier, vind ik.

Het is goed dat Beatrix de discussie over de waarde van virtuele contacten durft te starten. Ze heeft volgens mij geen wereldschokkende uitspraken gedaan in haar kersttoespraak. Ik was er in elk geval niet echt van onder de indruk. Waarom voelen Twitteraars zich zou zo aangevallen?

Twitter is een vrij open medium en mensen gaan daar niet schuil achter aliassen, je weet dus met wie je communiceert en dit gebeurt over het algemeen op een fatsoenlijke, niet-agressieve, manier. Het is dus wel degelijk een manier om nader tot elkaar te komen. De meeste Twitteraars hebben ‘hun medium’ al vanaf het begin moeten verdedigen tegenover ‘buitenstaanders’. Mensen die Twitter niet gebruiken, snappen het niet. (Sommige mensen die Twitter wél gebruiken snappen het ook niet, maar dat terzijde). Het is haast een natuurlijke reactie geworden om je direct aangevallen te voelen als je denkt dat iemand kwaadspreekt over Twitter.

Beatrix heeft het in haar toespraak gehad over “moderne technologische mogelijkheden”, en dat is meer dan alleen Twitter. En dat mensen op een “veilige afstand” (lees: anoniem) blijven op het internet, is dat nou zo schokkend? Daar zijn we toch allemaal mee begonnen?

Het is de meeste Twitteraars al opgevallen: er zijn ook licenties voor het embedden van digitale media “bedacht”. Embedden is het plaatsen van bijv. YouTube-filmpjes op een andere pagina, bijvoorbeeld op je Hyves-profiel.

De tarieven zien er als volgt uit:

Deze tarieven gelden per 1 januari 2010 voor zowel commerciële sites als persoonlijke (niet-commerciële) sites. Ook sociale netwerken zoals Hyves vallen hieronder! Ik ga verder niet diep in op de hoogte van deze tarieven, ik ben van mening dat deze licenties sowieso niet nodig zouden moeten zijn.

Wie krijgt de rekening?

Voor je persoonlijke blog (zoals niektenhoopen.nl in dit geval) krijg je zelf de rekening. In het geval van een profielpagina op Hyves wordt de rekening echter naar Hyves gestuurd. In principe ben je daar dus voorlopig veilig.

GoldmemberPlus-accounts?

Echter vraag ik me af hoe Hyves met het nieuwe beleid van de Buma/Stemra om zal gaan. Als Hyves 650 euro per jaar moet betalen, voor elke dertig YouTube-filmpjes die op profielen worden geplaatst, kost het ze natuurlijk handen vol geld. In dat geval voorspel ik dat Hyves noodgedwongen met GoldmemberPlus-accounts (Platinummembers?) zal komen, waarbij je het recht krijgt om een aantal filmpjes op je profiel te zetten. Ik hoop echter niet dat de Buma/Stemra het zo ver laat komen.

Is de Buma/Stemra nog wel van deze tijd?

Nee, de Buma/Stemra is er voor componisten, tekstschrijvers en muziekuitgevers en dat is prima, maar verder heeft de Buma/Stemra elke vorm van realiteitszin verloren. Het embedden van YouTube-filmpjes is een vorm van zelfexpressie. We laten zien wie we zijn – met wie we ons identificeren – aan de hand van filmpjes die door anderen op YouTube zijn geplaatst. Met name jongeren creëren door middel van deze YouTube-filmpjes een eigen identiteit.

Daarnaast wordt het internet steeds belangrijker dan traditionele communicatiemiddelen. YouTube is voor artiesten een extra kanaal geworden om muziek en video’s te verspreiden. Het embedden van YouTube-filmpjes houdt dus simpelweg in dat artiesten meer zendtijd krijgen, waardoor de platenindustrie meer geld kan verdienen. En was dat niet juist dat de Buma/Stemra ook voor ogen had?

Het is totaal niet van deze tijd om geld te vragen voor het embedden van (digitale) media en ik hoop van harte dat de Buma/Stemra dat ook eens inziet.

In Nederland kijkt de fiscus vooral naar Hyves en LinkedIn omdat daar makkelijk informatie te vinden is over het werk van iemand. Zo is makkelijk te vinden of iemand er baantjes op nahoud die niet worden opgegeven bij de Belastingdienst. De Nederlandse Belastingdienst zegt deze controle vooral uit te voeren.

In zowel België als Nederland worden de gegevens die online worden gevonden niet gebruikt als bewijsmateriaal, maar het kan er wel tot leiden dat ze je extra controleren.

Op zich is hier natuurlijk niets mis mee. Het is een makkelijke manier om belastingomzeilers te vinden en het maakt de controles efficiënter. Persoonlijk kan ik er niet mee zitten dat fraudeurs op deze manier worden gepakt. Als je iets bewust niet opgeeft aan de Belastingdienst weet je dat je het risico loopt om gepakt te worden. En als je de dingen die je verzwijgt bij de Belastingdienst wél op je Hyves zet, dan ben je gewoon nog dommer.

Waar ik net wel van schrok is dat je op AH.nl de producten kunt bekijken die je hebt gekocht door alleen het nummer van je bonuskaart in te typen:

Dat wist ik niet! In mijn geval is mijn bonuskaart een 13-cijferig nummer en dat zal niemand snel raden maar toch voelt het niet fijn. Niet dat ik zulke geheime producten koop bij de Albert Heijn maar gewoon omdat ik er geen behoefte aan heb om mijn gegevens met iedereen te delen. Als iemand het nummer van mijn bonuskaart weet en bijv. op een internetforum plaatst, kan iedereen keurig op de hoogte blijven van de producten die ik in de supermarkt koop. Dat is toch eng?

En mag dat überhaupt? Je naam, adres of andere gegevens worden niet vermeld maar het blijven nog steeds persoonlijke gegevens. In de algemene voorwaarden van de bonuskaart staat het volgende:

“Albert Heijn behandelt alle persoonsgegevens en uw spaar-, en boodschappengegevens strikt vertrouwelijk en gebruikt deze uitsluitend om u de voordelen te bieden die met de AH Bonuskaart verbonden zijn.”

Dat is een behoorlijk ruim begrip. Zou het “sneller boodschappenlijstjes maken door je aankoopgedrag online te bekijken” daar ook onder vallen?

(Via een tweet van @Gijsbregt)