De gezichtsherkenning-functie houdt in principe in dat anderen de vraag “Is dit Niek?” krijgen als ze een foto van mij uploaden. Facebook herkent namelijk mijn gezicht op basis van de foto’s die ze al van mij hebben. Hier zat ik dus niet enorm op te wachten en dus heb ik opgezocht waar je deze instelling uit kunt zetten:

• je gaat naar “Privacy settings“
• je klikt op “Customise settings”
• je scrollt naar de subsectie “Things others share”
  
• je klikt op de optie “Suggest photos of me to friends” en zet die optie op “Disable”

Zoals Facebook altijd doet in privacykwesties, staat altijd standaard de minst privacyvriendelijke optie geselecteerd.

Toekomstvoorspelling

Zomaar een wild idee. Over een tijdje hangen er Facebookcamera’s in de stad die op basis van gezichtsherkenning weten naar welke kroeg / winkel je gaat en je vervolgens daar automatisch inchecken.

(Excuus voor de Engelse benamingen. Facebook staat hier standaard op Engels i.p.v. Nederlands)

UPDATE!

Ik ben dus niet de enige:

• theage.com.au
• nytimes.com
• nu.nl

Gisteren plaatste ik de volgende foto op Twitter:

En vervolgens plaatste RTV Oost deze foto op hun website:

Voor het herpubliceren van deze foto is geen toestemming gevraagd en er staat geen naamvermelding bij. (Inmiddels heeft RTV Oost aangegeven dat het fout was om geen naamvermelding bij de foto te zetten, omdat de maker de credits verdient voor de foto)

Het was niet de eerste keer dat er een foto van mij, of mensen uit mijn omgeving, zonder naamvermelding op de site van RTV Oost stond. Na een aantal tweets, onder andere over de bijzondere disclaimer, en 15 uur wachten op een reactie vanuit @rtvoost heb ik zonet zelf contact opgenomen met RTV Oost.

De reactie van RTV Oost

De eindredacteur belde me net terug met de mededeling dat het fout was om geen naamvermeldingbij de foto te zetten maar gaf aan dat ze écht geen toestemming nodig hebben om een foto – waarnaar gelinkt is vanaf Twitter, de foto zelf staat op Mobypicture (terms of use) – te herpubliceren op hun eigen website. Dat hoefde niet volgens de Raad voor de Journalistiek. Toen ik vroeg of ik dan ook klakkeloos al hun content mocht copy-pasten – mits ik daarbij aan naamvermelding doe – was het antwoord: ja.

Maar is dat echt zo!?

Ik ben van mening, en volgens mij heb ik daarin juridisch gezien ook gelijk, dat een foto niet klakkeloos over mag worden genomen omdat daar vanuit Twitter naartoe gelinkt wordt. We werden het niet eens aan de telefoon.

Nu is er vast wel iemand onder mijn lezers die beter juridisch onderlegd is: heeft de Raad voor de Journalistiek écht bepaald dat een foto, waarvan de rechten bij de maker liggen, zonder toestemming mag worden gebruikt door derden, nadat er een link naartoe is geplaatst op Twitter?

Graag jouw mening in de reacties hieronder. Dan stuur ik morgen een linkje naar RTV Oost.

(noot: als ze het gewoon even hadden gevraagd, net als 112Twente, was het natuurlijk geen probleem geweest. Ik ben niet uit op erkenning of weet-ik-veel-wat, ik ben puur op zoek naar het antwoord op de vraag hierboven)

Inmiddels 8 dagen geleden plaatste ik een bericht op het Viva-forum. Er was al een aantal haarverzorgingsproducten door anderen genoemd en ik heb er daar een paar aan toegevoegd. De link naar Kapperskorting.com, één van de websites die we onlangs hebben gelanceerd, was al een aantal keer voorbijgekomen en daarom heb ik een kortingscode (slechts een paar dagen geldig) geplaatst, zodat de Viva-lezeres geen verzendkosten hoefde te betalen. Vanochtend besloot een “Viva Angel”, na 8 dagen, dat het toch spam was en dat ik een permanente ban kreeg. Het volgende bericht stond in mijn mailbox:

En daar gaat het mis…

Het verbaasde me vooral hoe een organisatie als Sanoma omspringt met hun “klanten”. In de mail staat geen referentie naar het bericht waarin “de overtreding” is begaan of uitleg waarom het reclame zou zijn. Ze willen overduidelijk van me af. Alsof een lezer ze niets waard is.

Daarnaast besefte ik me ook ineens hoe traditioneel een organisatie als Sanoma is. Ze willen graag meedoen met moderne communicatiemiddelen (lees: internet) maar laten toch kansen liggen.

Wat ze zouden moeten doen…

Een commerciele organisatie als Sanoma zou in zo’n geval direct iemand van de sales-afdeling in moeten schakelen:

“Ik heb vernomen dat je reclame maakte in ons forum maar daar is het niet voor bedoeld. We hebben echter wel een andere, veel betere, mogelijkheid: een advertentie plaatsen.”

Dit zou zelfs nog gestandaardiseerd kunnen worden in een mailtje met een link naar meer uitleg en de tarieven. Hier een voorbeeld hoe FOK! het doet

Maar nee, de strekking van Viva Angel2 was anders: “Donder maar op! We hoeven je niet. Niet als lezer en ook niet als adverteerder”. Ook bij Sanoma kunnen ze dus nog genoeg leren op het gebied van social media.

(CC: Foto door Pieter Musterd)

De Volkskrant heeft de volledige kersttoespraak gepubliceerd en, volgens mij, zou dit het deel moeten zijn waar Twitteraars zich ‘druk’ om maken:

In deze tijd van mondialisering zijn snelheden vergroot en afstanden verkleind. Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt. We zijn meer en meer op onszelf aangewezen. Toch blijft een plek waar wij ons thuis voelen, vertrouwen kunnen hebben in de mensen om ons heen en mogen uitgaan van solidariteit enorm belangrijk. Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen. Ook de crisis van vandaag leert ons dat.

Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar.

Geen vreemde of rare dingen hier.

Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig. We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving.

Als je ons gedrag nu vergelijkt ten opzichte van 30, 20, 10 of zelfs 5 jaar geleden, is dit niet vreemd. Men wordt steeds individualistischer maar dat betekent niet dat we nooit aan onze omgeving denken.

Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap.

Geen vreemde of rare dingen hier.

Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.

Met alleen virtuele ontmoetingen is die leegte volgens mij inderdaad niet te vullen. Ze zegt hier niet dat het één het ander uitsluit.

Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt.

Geen idee of dat eindpunt bereikt is en of we een weg moeten vinden naar wat samenbindt. De individualisering van de samenleving is een trend die al een tijdje bezig is en waar, naar mijn mening, nog ‘gewoon’ een balans in dient te worden gevonden.

Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.

Prima. “Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit.” zou zelfs een compliment moeten zijn voor de meeste Twitteraars.

Via woord en beeld komt veel verdriet van anderen tot ons, maar dat is vaak ver weg en roept eerder gevoelens van onmacht op. Teveel informatie stompt mensen ook af. Zo zijn we misschien wel doof en blind geworden voor de naaste. Meeleven wordt weggedrukt. Gemeenschapsgevoel gaat verloren.

Als we elke week een 9/11-aanslag zouden hebben gaan we het vanzelf ‘normaal’ vinden. Doordat media tegenwoordig bericht over alle narigheid in de wereld, maakt een specifieke gebeurtenis an sich minder snel indruk op ons. Geen vreemde ontwikkeling dus.

De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.

Het internet heeft er voor gezorgd dat iedereen anoniem toegang krijgt tot allerlei bronnen en daar zelfs anoniem kan reageren. Daarmee creëren mensen gevoelsmatig een ‘veilige’ afstand en een ‘veilige’ omgeving voor zichzelf. Dat er een klein groepje Twitteraars is dat uit personen bestaat die wel nader tot elkaar komen is helemaal waar maar de moderne technologische mogelijkheden hebben er in eerste instantie voor gezorgd dat iedereen zichzelf kon zijn en minder rekening hoefde te houden met anderen. Let trouwens ook op het woord ‘lijken’ in het citaat.

Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.

Niets vreemds hier, vind ik.

Het is goed dat Beatrix de discussie over de waarde van virtuele contacten durft te starten. Ze heeft volgens mij geen wereldschokkende uitspraken gedaan in haar kersttoespraak. Ik was er in elk geval niet echt van onder de indruk. Waarom voelen Twitteraars zich zou zo aangevallen?

Twitter is een vrij open medium en mensen gaan daar niet schuil achter aliassen, je weet dus met wie je communiceert en dit gebeurt over het algemeen op een fatsoenlijke, niet-agressieve, manier. Het is dus wel degelijk een manier om nader tot elkaar te komen. De meeste Twitteraars hebben ‘hun medium’ al vanaf het begin moeten verdedigen tegenover ‘buitenstaanders’. Mensen die Twitter niet gebruiken, snappen het niet. (Sommige mensen die Twitter wél gebruiken snappen het ook niet, maar dat terzijde). Het is haast een natuurlijke reactie geworden om je direct aangevallen te voelen als je denkt dat iemand kwaadspreekt over Twitter.

Beatrix heeft het in haar toespraak gehad over “moderne technologische mogelijkheden”, en dat is meer dan alleen Twitter. En dat mensen op een “veilige afstand” (lees: anoniem) blijven op het internet, is dat nou zo schokkend? Daar zijn we toch allemaal mee begonnen?

Het is de meeste Twitteraars al opgevallen: er zijn ook licenties voor het embedden van digitale media “bedacht”. Embedden is het plaatsen van bijv. YouTube-filmpjes op een andere pagina, bijvoorbeeld op je Hyves-profiel.

De tarieven zien er als volgt uit:

Deze tarieven gelden per 1 januari 2010 voor zowel commerciële sites als persoonlijke (niet-commerciële) sites. Ook sociale netwerken zoals Hyves vallen hieronder! Ik ga verder niet diep in op de hoogte van deze tarieven, ik ben van mening dat deze licenties sowieso niet nodig zouden moeten zijn.

Wie krijgt de rekening?

Voor je persoonlijke blog (zoals niektenhoopen.nl in dit geval) krijg je zelf de rekening. In het geval van een profielpagina op Hyves wordt de rekening echter naar Hyves gestuurd. In principe ben je daar dus voorlopig veilig.

GoldmemberPlus-accounts?

Echter vraag ik me af hoe Hyves met het nieuwe beleid van de Buma/Stemra om zal gaan. Als Hyves 650 euro per jaar moet betalen, voor elke dertig YouTube-filmpjes die op profielen worden geplaatst, kost het ze natuurlijk handen vol geld. In dat geval voorspel ik dat Hyves noodgedwongen met GoldmemberPlus-accounts (Platinummembers?) zal komen, waarbij je het recht krijgt om een aantal filmpjes op je profiel te zetten. Ik hoop echter niet dat de Buma/Stemra het zo ver laat komen.

Is de Buma/Stemra nog wel van deze tijd?

Nee, de Buma/Stemra is er voor componisten, tekstschrijvers en muziekuitgevers en dat is prima, maar verder heeft de Buma/Stemra elke vorm van realiteitszin verloren. Het embedden van YouTube-filmpjes is een vorm van zelfexpressie. We laten zien wie we zijn – met wie we ons identificeren – aan de hand van filmpjes die door anderen op YouTube zijn geplaatst. Met name jongeren creëren door middel van deze YouTube-filmpjes een eigen identiteit.

Daarnaast wordt het internet steeds belangrijker dan traditionele communicatiemiddelen. YouTube is voor artiesten een extra kanaal geworden om muziek en video’s te verspreiden. Het embedden van YouTube-filmpjes houdt dus simpelweg in dat artiesten meer zendtijd krijgen, waardoor de platenindustrie meer geld kan verdienen. En was dat niet juist dat de Buma/Stemra ook voor ogen had?

Het is totaal niet van deze tijd om geld te vragen voor het embedden van (digitale) media en ik hoop van harte dat de Buma/Stemra dat ook eens inziet.

Heb je ook een gave presentatie die je wilt delen? Let me know!

In Nederland kijkt de fiscus vooral naar Hyves en LinkedIn omdat daar makkelijk informatie te vinden is over het werk van iemand. Zo is makkelijk te vinden of iemand er baantjes op nahoud die niet worden opgegeven bij de Belastingdienst. De Nederlandse Belastingdienst zegt deze controle vooral uit te voeren.

In zowel België als Nederland worden de gegevens die online worden gevonden niet gebruikt als bewijsmateriaal, maar het kan er wel tot leiden dat ze je extra controleren.

Op zich is hier natuurlijk niets mis mee. Het is een makkelijke manier om belastingomzeilers te vinden en het maakt de controles efficiënter. Persoonlijk kan ik er niet mee zitten dat fraudeurs op deze manier worden gepakt. Als je iets bewust niet opgeeft aan de Belastingdienst weet je dat je het risico loopt om gepakt te worden. En als je de dingen die je verzwijgt bij de Belastingdienst wél op je Hyves zet, dan ben je gewoon nog dommer.

Voorheen zag de link naar m’n Facebook-profiel er zo uit: http://facebook.com/profile.php?id=1428331582

En dit is het geworden: http://www.facebook.com/niektenhoopen.

Nu hoef ik in de kroeg niet meer uit te leggen dat m’n Facebook-profiel 1428331582 is, maar nu is het gewoon “Niek ten Hoopen”, maar dan aan elkaar.

Handig! Claim dus nu je eigen profielnaam, voordat iemand anders je voor is.

Ik wilde eerst facebook.com/niek proberen te claimen maar er zitten enkele restricties aan je profielnaam. Zo moet je profielnaam uit minimaal 5 karakters bestaan…

In onderstaande screenshot is te zien hoe het eruit ziet als een trein 2 minuten (!!) vertraging heeft. Twee minuten is dan natuurlijk niet enorm veel voor een land waar 1 op de 5 treinen vertraging heeft, maar het vermelden van deze vertraging is natuurlijk wel handig als je moet overstappen op een andere trein of bus.

Toekomstscenario, what’s next?

Allereerst hoop ik dat busmaatschappijen en andere vormen van openbaar vervoer (metro, tram, veerboot) de NS volgen met deze ontwikkelingen. Daarnaast verwacht ik dat onze mobiele telefoon een veel centralere rol gaat spelen in ons leven. Het wordt niet alleen onze ‘sleutel’ naar de online wereld maar gaat tevens zelf ‘nadenken’.

Stel je voor:

De wekker van je mobiele telefoon gaat elke donderdag een kwartier eerder dan normaal. Je mobieltje weet dankzij GPS-gegevens dat je donderdags niet naar Amsterdam hoeft te reizen, maar om 9:00 uur op kantoor in Utrecht moet zijn. Laat er op dat traject nou nét een vertraging zijn, je haalt je overstap niet en zult te laat komen op kantoor. Gelukkig heeft je mobiele telefoon toegang tot de reisplanner met actuele vertragingen van de NS. Je mobieltje besluit om je een half uur eerder wakker te maken zodat je een trein eerder kunt pakken en alsnog op tijd op je werk komt.

Dat zou toch gaaf zijn?