Ik ging mezelf registreren:

“Prima, even mijn e-mailadres invullen, een loginnaam en wachtwoord kiezen en klaar is kees” dacht ik. Maar niets bleek minder waar. Na het klikken op “register” was ik nog helemaal niet geregistreerd, er moest nog meer ingevuld worden.

“Vooruit, mijn voornaam en achternaam is geen probleem. Voor de rest heb ik maar onzin ingevuld, dat hoeven ze niet te weten. Ik wil het immers alleen maar even kijken of het interessant is om er serieus mee bezig te gaan.” Na een afbeelding te hebben geüpload was ik bijna klaar met het formulier:

“Hmm… ook interests is een verplicht veld. Ik heb helemaal geen zin om dat in te vullen. Laat ik dan maar ‘blablabla’ invullen. En ik werk ja, vooruit.. dat mag je best weten hoor” Klaar is Kees! Oh, wacht, niet? Er klapte nog een formulier uit:

De gedachte om maar te stoppen met het invullen van al die verplichte velden was de afgelopen 2 minuten al meerdere malen in me opgekomen maar nu besloot ik toch maar toe te geven aan die gedachte. Ik heb simpelweg géén zin om eerst al mijn gegevens af te staan om vervolgens te kijken of het überhaupt een interessant sociaal netwerk is. Als deze gegevens zijn écht nodig waren om een account aan te maken had ik het wellicht zelfs nog overwogen, maar in principe waren alleen de gegevens bij de eerste stap van het formulier écht nodig: e-mailadres, gebruikersnaam en wachtwoord. Ik ben dus afgehaakt.

Helaas komt dit vaker voor op websites en wordt men steeds meer “formulier-moe”. In dit geval weerhoudt het bezoekers ervan om zich te registreren. Stel je echter voor dat je een leuke webwinkel hebt en dat je klanten eerst 38 formulieren in moeten vullen om een bestelling te plaatsen. Zou u het in gaan vullen of zou u afhaken?

Leuk detail: ik kreeg ook een invite voor iDiDiD. Daar moest ik dit allemaal invullen om mezelf te registreren:

Het kan dus wel!